🪵 ალმოდებული ხე

ეს ისტორია ბეშტის ახალგაზრდობის პერიოდს უკავშირდება, როდესაც ის ჯერ კიდევ ფარულად ცხოვრობდა კარპატების მთებში და ხალხი მას უბრალო მადნეულად ან მეტყევედ მიიჩნევდა.

ერთხელ, ზამთრის ცივ ღამეს, ბაალ შემ ტოვი ტყეში თავის ერთ-ერთ პირველ მოსწავლესთან ერთად მიდიოდა. ირგვლივ საშინელი ყინვა იყო, გზა თოვლით იყო დაფარული და ორივენი ძლიერ იყინებოდნენ. მოსწავლემ შესჩივლა, რომ სიცივისგან თითებს ვეღარ გრძნობდა და გზის გაგრძელება აღარ შეეძლო.

ბეშტი გაჩერდა, მიუახლოვდა ერთ დიდ, გაყინულ და თოვლით დაფარულ ხეს, ხელი დაადო მის ქერქს და ჩუმად რაღაც ჩაიჩურჩულა. იმავე წამს, ხის ტოტებიდან ოქროსფერი, თბილი ნათება წამოვიდა. ხეს ცეცხლი კი არ გაუჩნდა (ის არ იწვოდა), არამედ შიგნიდან დაიწყო ნათება და მის გარშემო ჰაერი უცებ საოცრად გათბა, თითქოს დიდი ღუმელი დაენთოთო. მათ იქვე დაისვენეს, გათბნენ და ძალები აღიდგინეს.

როდესაც მოსწავლემ გაოცებულმა ჰკითხა, თუ როგორ ჩაჰბერა სიცოცხლე და სითბო ამ მკვდარ, გაყინულ ხეს, ბეშტმა უპასუხა: „ამ სამყაროში არაფერია ბოლომდე მკვდარი და ცივი. ყოველ საგანში, ყოველ ხესა და ქვაშიც კი, ღვთიური ნაპერწკალია დამალული. უბრალოდ, ხანდახან ეს ნაპერწკალი თოვლისა და ყინულის ქვეშ იძინებს. თუ შენს გულში საკმარისი სითბო და სიყვარულია, შენ შეგიძლია შეეხო ამ ყინულს, გააღვიძო ფარული ნათება და ყველაზე ცივი ადგილიც კი სითბოს წყაროდ აქციო“.