🪞 სამყარო, როგორც სულიერი სარკე

ერთ-ერთი მოსწავლე ბაალ შემ ტოვთან მივიდა და შესჩივლა: „რაბი, მე ძალიან მიჭირს. სადაც არ უნდა გავიხედო, ყველგან ცუდ ადამიანებს ვხედავ. ზოგი ბოროტია, ზოგი მატყუარა, ზოგიც შურიანი. რატომაა სამყარო ასეთი ბნელი და რატომ მხვდებიან სულ ასეთი ადამიანები?“

ბეშტმა მოსწავლეს მხარზე ხელი დაადო, სინაგოგის კედელზე დაკიდებულ დიდ, ძველ სარკესთან მიიყვანა და უთხრა: „შეხედე ამ სარკეს, რას ხედავ მასში?“ მოსწავლემ უპასუხა: „საკუთარ თავს ვხედავ, რაბი“.

მაშინ ბაალ შემ ტოვმა აუხსნა: „სამყარო ზუსტად ისეთივე სარკეა, როგორიც ეს შუშა. როდესაც შენ სხვა ადამიანში რაიმე ნაკლს, სიბრაზეს ან სიბოროტეს ხედავ და ეს შენში დიდ წყენასა და გაღიზიანებას იწვევს, ეს იმიტომ კი არ ხდება, რომ ის ადამიანია მხოლოდ ასეთი, არამედ იმიტომ, რომ ეს თვისება პატარა ნაპერწკლის სახით შენს საკუთარ სულშიც დევს. შენ მას სხვაში ხედავ, როგორც სარკეში.

თუ შენი სული სუფთა, მოსიყვარულე და მშვიდია, შენ სხვა ადამიანებშიც მხოლოდ მათ კეთილ მხარეებს, მათ ტკივილს და დახმარების სურვილს დაინახავ. ამიტომ, როდესაც სამყაროს შეხედავ და ის ბნელი მოგეჩვენება, ადამიანების კიცხვას ნუ დაიწყებ — მიბრუნდი საკუთარ სულთან, გაასუფთავე შენი შინაგანი სარკე და დაინახავ, როგორ განათდება ყველაფერი შენ გარშემო“.