🧥 ძვირფასი სამოსი და ტალახი

მოსწავლემ უპასუხა: „რა თქმა უნდა, ძალიან გავბრაზდები, გავწმენდ სამოსს და ვეცდები, მოვერიდო ასეთ ადამიანებს, რომ ჩემი სამოსი აღარ დასვარონ.“

ბეშტმა გაუღიმა და უთხრა: „შენ ხედავ ‘ტალახს’, რომელიც სხვამ შემოგასხა, მაგრამ გავიწყდება, რომ შენი შინაგანი სული ისეთივე ძვირფასი და სუფთაა, როგორც ის თეთრი სამოსი. თუ შენ გულში ბრაზს შემოუშვებ, ეს იქნება ისევ შენივე ‘სამოსის’ დასვრა.

ჭეშმარიტი სიბრძნე არის არა იმაში, რომ არასოდეს შეგეხოს სხვისი უხეშობა, არამედ იმაში, რომ შეინარჩუნო შენი სულის სისუფთავე და არ მისცე უფლება სხვის ქმედებას, შენს შინაგან მშვიდობაზე იმოქმედოს. ადამიანი, რომელიც ტალახს გესვრის, თვითონვეა ტალახით დასვრილი — მას უფრო მეტად სჭირდება თანაგრძნობა, ვიდრე შენი ბრაზი.“

ეს ისტორია გვახსენებს, რომ ჩვენი სიმშვიდე მხოლოდ ჩვენზეა დამოკიდებული და არა იმაზე, როგორ იქცევიან სხვები.