🧥 ძველი მოსასხამი და ჭეშმარიტი ღირებულება

მოგვიანებით, როდესაც ქალაქის მცხოვრებლებმა შეიტყვეს, რომ ეს ადამიანი ბაალ შემ ტოვი იყო, მდიდარი კაცი მივარდა მასთან, მუხლებზე დაეცა და პატიება სთხოვა: „რაბი, მაპატიეთ, მე თქვენ ჩვეულებრივ მათხოვრად ჩაგთვალეთ, რადგან ასეთი უბრალო მოსასხამი გეცვათ!“

ბეშტმა გაუღიმა და უთხრა: „ნუ ითხოვ პატიებას ჩემს წინაშე. მე არაფერი დამშავებია. მაგრამ დაფიქრდი ერთ რამეზე: შენ მითხარი, რომ პატივი არ მეცი, რადგან ჩემი მოსასხამი დაინახე. ეს იმას ნიშნავს, რომ შენ პატივს სცემდი არა ადამიანს, არამედ მის მოსასხამს. თუ ადამიანი მხოლოდ მოსასხამის გამო იმსახურებს პატივისცემას, მაშინ როდესაც მოსასხამს გაიხდის, რა რჩება მისგან? თუ შენ ადამიანის სიღრმეს ვერ ხედავ, მაშინ სამყაროსაც მხოლოდ ზედაპირულად აღიქვამ“.

ბეშტი ყოველთვის გვასწავლის, რომ ადამიანის ფასეულობა არასოდეს განისაზღვრება იმით, თუ რა აცვია, რა თანამდებობა აქვს ან როგორია მისი გარეგნობა. ჭეშმარიტი სილამაზე და სიბრძნე ხომ შიგნიდან მოდის.

როგორ გეჩვენება, ჩვენს თანამედროვე, სწრაფ სამყაროში რამდენად ხშირად ვცოდავთ ჩვენც იმით, რომ „მოსასხამით“ ვაფასებთ გარშემომყოფებს? როგორ ფიქრობ, რა არის ყველაზე რთული იმისთვის, რომ ადამიანში დავინახოთ ის, რაც „მოსასხამის“ მიღმაა?