🎺 ყრუ კაცი და მოცეკვავეები

ერთხელ ბაალ შემ ტოვმა თავის მოსწავლეებს ასეთი იგავი მოუყვა:

„წარმოიდგინეთ კაცი, რომელიც შორიდან მოდის და ხედავს დიდ დარბაზს. დარბაზში უამრავი ადამიანი იკრიბება. უცებ, ისინი ხელებს მაღლა სწევენ, ტრიალებენ, ერთმანეთს ხელს ჰკიდებენ და დიდი ვნებით, ექსტაზით იწყებენ ცეკვას. ეს კაცი ყრუა, მას მუსიკის ხმა არ ესმის. ის უყურებს ამ ადამიანებს და ფიქრობს: ‘ეს ხალხი გიჟია! რატომ ხტუნაობენ, რატომ ოფლიანდებიან, რატომ იქნევენ ხელებს უმიზეზოდ?’“

ბეშტმა მოსწავლეებს გადახედა და დაასრულა: „ასე არიან ის ადამიანებიც, რომელთაც არ ესმით სამყაროს სულიერი მელოდია. როდესაც ისინი ხედავენ ხასიდს, რომელიც ღვთიური სიხარულით მღერის და ცეკვავს, მათ ის გიჟი ჰგონიათ, რადგან თავად ყრუები არიან იმ მუსიკის მიმართ, რომელიც მთელ სამყაროში ჟღერს“.