მეთერთმეტე თავი

  1. პური შენი წყალს გაატანე, რადგან მრავალთა დღეთა შემდგომ, კვლავ მოიძიებ.
  2. უწილადე შვიდს და – რვასაც კი, რადგან არ იცი, რა უბედობა მოხდება ქვეყნად.
  3. როცა ღრუბლები აღივსებიან, წვიმას ღვრიან დედამიწაზე; ხე თუ წაიქცა – გინდ სამხრეთით, გინდ ჩრდილოეთით – რა ადგილზეც დაეცემა, იქვე დარჩება.
  4. ვინც ქარს დარაჯობს – ვერ დათესავს; ვერ მოიმკის ღრუბლებს შემყურე.
  5. როგორც არ იცი გზა ქარისა, ანდა – საიდან ჩნდება ძვლები მუცლის წიაღში, ისე  არ უწყი საქმენი ღვთისა, რომელიც ყოველს და ყველაფერს ქმნის.
  6. დილით დათესე შენი სათესი და ხელსა შენსას მწუხრის ჟამსაც ნუ მოასვენებ, რადგან არ იცი, რომელი უფრო სასიკეთოა – ეს თუ ის საქმე – იქნებ ორივე ერთიანად კარგი გამოდგეს.
  7. ტკბილ არს სინათლე, საამურია თვალებისთვის დანახვა მზისა.
  8. თუნდაც მრავალ წელს ცოცხლობდეს კაცი და სულ ხარობდეს – ბნელი დღენიც რომ ბევრი იქნება – ესეც ახსოვდეს; რაიც კი მოვა – ყველაფერი ამაოება.
  9. იხარე ყრმაო, ვიდრე ნორჩი ხარ; გაამოს გულმა დღეებში შენი სიყმაწვილისა; მიჰყევი შენს გულს და თვალთა მზერას; ოღონდ იცოდე – ამ ყველაფრისთვის სამსჯავროზე ღმერთი წარგადგენს.
  10. უკუიყარე დარდი გულიდან და უამური რამ სხეულს არიდე; ყოველივე წარმავალია – ბავშვობაც, ყრმობაც და სიყმაწვილეც.

Powered by WordPress.com.

Up ↑

✕
MBKSTARS

FREE
VIEW